15 اسفند 1393

تیتر نخست

در هم آمیختن آگهی و آگاهی در رسانه های ایران

آگهی‌هایی که به‌جای خبر به مردم قالب می‌شود

خبر کالای تجاری نیست که خرید و فروش شود

خبرنگاران ایران: این روز‌ها در روزنامه‌ها و نشریات ایران گاهی مطالبی را می‌بینی که به سختی تشخیص می‌دهی خبر و گزارش هستند یا آگهی؟ مشکل رپرتاژ آگهی و فروش آگهی‌های بازرگانی به جای خبر این روز‌ها به یکی از دغدغه‌های روزنامه نگارانی بدل شده است که در هم آمیخته شدن آگهی و آگاهی را برای روزنامه‌ها و بزرگ‌ترین سرمایه آن‌ها یعنی اعتماد مخاطبان، خطرناک می‌دانند. آیا این روز‌ها انتشار خبر- آگهی در روزنامه‌های ایران افزایش یافته است؟ این موضوع، خاص روزنامه‌های اقتصادی و محلی است یا در همه نشریات ایران دیده می‌شود؟ دلایل رشد روش قالب کردن آگهی به جای خبر به مخاطبان چیست و چه لطماتی به مطبوعات و مخاطبان می‌زند؟ راه‌های مقابله با این مشکل کدام است؟

نیم‌‌نگاه

ژورنالیسم و تلویزیون

روزنامه ها باید تلویزیونی بشوند یا تفاوتها را حفظ کنند

خبرنگاران ایران: امروزه ژورنالیست‌های مطبوعاتی در برابر یک انتخاب قرارگرفته‌اند: آیا باید در جهت الگوی غالب پیش بروند، یعنی عملاً روزنامه‌ها را به روزنامه‌هایی تقریباً تلویزیونی تبدیل کنند؟ یا برعکس، باید یک استراتژی مبتنی برافزایش تفاوت و ایجاد یک محصول متفاوت را در پیش بگیرند؟ آیا باید وارد رقابت با تلویزیون شوند و این خطر را بپذیرند که در هر دو جبهه ببازند، یعنی هم مخاطب را از دست بدهند و هم تعریفی که از پیام فرهنگی دارند، یا تفاوت را در پیش بگیرند؟

حرفه؛ خبرنگار

زنان کجا هستند- بخش نخست

چرا در تمام دنیا تعداد سردبیران زن در تحریریه ها کمتر است

خبرنگاران ایران:تغییر این وضعیت، فقط با ابراز نگرانی اتفاق نمی‌افتد. همان‌طور که «سوزان فرانکز» استاد روزنامه‌نگاری دانشگاه «سیتی» لندن، از تهیه‌کنندگان سابق بی‌بی‌سی و نویسنده کتاب «زنان و روزنامه‌نگاری» می‌گوید: «نمی‌توان نشست و گفت بله، همه باید منصف و مهربان باشیم. این مشکل خودبه‌خود حل نمی‌شود و باید آگاهانه دست به عمل زد. به اعتقاد من وضعیت ناعادلانه امروز، نتیجه تفکر منفعلانه‌ای است که ما پیش از این داشته‌ایم.»

ویژه

  • حد و مرز انتشار تصاویر خشن در رسانه ها کجاست

    تفاوت رسانه‌های ایرانی و خارجی در انتشار تصاویر خشونت آمیز

    3 اسفند 1393

    نحوه انتشار تصاویر در رسانه‌ها، همیشه موضوعی بحث برانگیز در حوزه روزنامه نگاری بوده است. برخی از کشور‌ها قوانین خاص برای انتشار تصویر دارند و برخی بنا به نظر مسئولان رسانه عمل می‌کنند. برخی رسانه‌ها هم طبق آیین نامه‌های داخلی خود و کدهای اخلاقی درباره انتشار یافتن یا منتشر نشدن تصویری تصمیم می‌گیرند.

    اما رسانه‌های ایرانی و به طور خاص‌تر رسانه‌های داخل کشور چگونه در انتشار تصاویر عمل می‌کنند؟ طبق بررسی‌های صورت گرفته، به نظر می‌رسد در رسانه‌های داخل ایران، قاعده خاص و ویژه‌ای برای انتشار تصاویر وجود نداشته باشد. هر سردبیر بنا به تشخیص خود تصاویر را منتشر می‌کند و تصاویر حاوی خشونت یا نقض کننده حریم خصوصی افراد نیز بنا به سلیقه مسئول رسانه یا سردبیر بدون مانع اخلاقی یا قانونی منتشر می‌شوند.

    در قانون مطبوعات جمهوری اسلامی نیز تنها در چند بند به طور کلی موضوع عکس در رسانه ها پرداخته شده است. به طور مثال در ماده ۲۸ بخش جرایم قانون مطبوعات، نوشته شده است: «انتشار عکس‌ها و تصاویر و مطالب خلاف عفت عمومی ممنوع و موجب تغزیر شرعی است و اصرار بر آن موجب تشدید تعزیر و لغو پروانه خواهد بود.»

    انتشار تصاویر اعدام در ملاعام در خبرگزاری‌ها و سایر رسانه‌های کشور با نمایش تمام حاشیه‌ها بسیار معمول است و اخیرا نیز که موضوع کشتارهای داعش در عراق و سوریه در اخبار دنیا داغ است، رسانه‌های داخل کشور گویی در انتشار تصاویر خشونت عریان این گروه مشکلی ندارند.

 

یک روزنامه‌نگار، یک روایت

محسن میرزایی، روزنامه نگار و تاریخ نگار

روزنامه نگار تیراژساز

خبرنگاران ایران -خود را تیراژساز معرفی می‌کند و افزایش تیراژ ۲۵ هزارتایی روزنامه اطلاعات را از طریق تاریخ نگاری در کارنامه زندگی حرفه ای‌اش دارد. محسن میرزایی ۸۲ ساله و پیشکسوت روزنامه نگاری ایران با حضور در چهارمین نشست تاریخ شفاهی مطبوعات، با مرور خاطراتش، بخش‌هایی از تاریخ مطبوعات ایران را مانند شکل گیری اولین دوره آموزش روزنامه نگاری در ایران، شرایط روزنامه نگاری در دهه سی و چهل در روزنامه اطلاعات و کیهان و... را یادآوری می‌کند.محسن میرزایی که‌ زادهٔ زنجان است؛ در سال ۱۳۳۵ از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل می‌شود و سپس در نخستین دوره آموزش روزنامه‌نگاری در ایران شرکت کرده و راهی روزنامه اطلاعات می‌شود. در آن روزنامه تا مقام معاون سردبیری ارتقا می یابد.

دنیای رسانه

سانسور در عصر اطلاعات شکوفا شده است

روش‌های جدید و پنهان دولت‌ها برای سانسور

خبرنگاران ایران- اینترنت می‌تواند قدرت را باز توزیع کند. اما ساده‌انگارانه است اگر تصور کنیم که یک راه‌حل ساده‌ی فن‌آورانه برای حکومت‌ها و رهبرانشان که مصمم به تمرکز قدرت هستند و هرکاری برای حفظ آن انجام می‌دهند، وجود دارد. سانسور کم و زیاد می‌شود مادامی که نوآوری‌های فن‌آورانه و شوق به آزادی در تقابل است با حکومت‌هایی که مصمم به کنترل شهروندانشان هستند، از راه کنترل آن‌چه می‌خوانند، می‌بینند و می‌شنوند.سانسور سنتی اساساً نوعی وصله‌پینه کردن بود. ماموران دولتی محتوای روزنامه‌ها، مجله‌ها، کتاب‌ها، فیلم‌ها یا پخش خبر را، غالباً پیش از انتشار، بررسی می‌کردند و آن‌ها را توقیف کرده یا به گونه‌ای تغییر می‌دادند که تنها اطلاعاتی که قابل‌قبول پنداشته می شد، به دست عموم مردم برسد.