9 فروردین 1394

تیتر نخست

مروری بر مهم‌ترین اتفاق‌های جامعه رسانه‌ای ایران در سال ۹۳

خبرنگاران ایران- سال ۱۳۹۳ به مانند سال‌های پیش از آن برای اهالی رسانه همراه با خبرهای توقیف و زندان و محرومیت بود و در عین حال با وجود نامه نگاری‌های متعدد انجمن صنفی روزنامه نگاران با مسئولین کشور اما همچنان درهای این انجمن بر روی روزنامه نگاران بسته ماند. از سوی دیگر دولت در این سال پیش نویسی را با عنوان «قانون سازمان نظام جامع رسانه‌ای» بر روی سایت خود منتشر کرد که با اعتراض‌های کار‌شناسان و پیشکسوتان عرصه رسانه روبرو شد و در ‌‌نهایت این دولت بود که عقب نشینی کرد. همچنین ایران به مانند سال قبل‌تر از آن طبق گزارش سالانه سازمان گزارشگران بدون مرز از نظر وضعیت آزادی رسانه‌ها در رده ۱۷۳ در بین ۱۸۰ کشور قرار گرفت.

نیم‌‌نگاه

نمایشگاه بی‌رونق مطبوعات کودک و نوجوان

خبرنگاران ایران -در نخستین نمایشگاه رسانه‌های کودک و نوجوان آنچه بیش از همه به چشم می‌زند، خلوت بودن بیش از اندازه، فقدان طراحی غرفه‌ها و بی‌رونقی است. این نمایشگاه که تا امروز برگزاری‌اش ادامه دارد در مجموعه فرهنگی شهدای انقلاب اسلامی در نزدیکی چهار راه سرچشمه تهران برگزار می‌شود. ۴۸ نشریه کودک و نوجوان در سالن مستطیلی شکل نسبتا بزرگی گرد هم آمده‌اند تا اولین نمایشگاه کودک و نوجوان را به بازدید کنندگان معرفی کنند.

حرفه؛ خبرنگار

زنان کجا هستند- بخش دوم

دلیل حضور کمرنگ زنان در رهبری تحریریه ها

خبرنگاران ایران- «دوری شافریِر» دبیرتحریریه بازفید که برای ۱۰ سال یک روزنامه‌نگار موفق در سایت‌های بازفید و رولینگ‌استون بوده، هیچ‌وقت برای یک مدیر زن کار نکرده است. او هیچ راهنمای زنی نداشته که آن میانبرهای رسیدن به پست‌های مدیریتی را نشانش دهد: «مردان این شانس را دارند که آدم‌هایی مثل خودشان را در موقعیت‌های بالا داشته باشند؛ کسانی که مراقب‌شان هستند و برای رسیدن به مقصد کمک‌شان کنند. شما خودتان باید جلو بروید و تجربه کنید. این خیلی جالب است که همان‌طور که جلو بروید، چیزها را بسیازید، اما گاهی می‌تواند ترسناک هم باشد.» اما هیلتون نگرانی‌های دیگری هم دارد و آن وقتی است که خبرنگاران و دبیران بخواهند در زندگی‌ شخصی‌شان هم تعادل برقرار کنند، ازدواج کنند و بچه‌دار شوند: «ما هنوز مادران زیادی در تحریریه‌مان نداریم.»

ویژه

  • گفت‌و‌گو با فرید صلواتی، نایب رئیس انجمن صنفی روزنامه نگاران اصفهان

    دشواریهای روزنامه نگاری در اصفهان، آینده نامشخص و هراس از بی پروایی

    20 اسفند 1393

    خبرنگاران ایران:با «نوید اصفهان» کار مطبوعاتی‌اش را آغاز کرد، هفته نامه‌ای به مدیر مسوولی پدرش فضل الله صلواتی. نشریه‌ای که تا ده سال مورد توجه بسیاری از روزنامه نگاران و فعالان سیاسی و اجتماعی قرار گرفت. فرید صلواتی در سالهای پس از آن، فعالیت های مطبوعاتی‌اش را با روزنامه‌های اطلاعات، مردم سالاری و سلام ادامه داد. او در زمینه فیلمنامه نویسی و کارگردانی هم فعالیت می‌کند.او از دشواریهای روزنامه نگاری در اصفهان می گوید:مهم‌ترین مشکل روزنامه و روزنامه نگاری در شهر ما هراس از بدون پروا حرف زدن است. هنوز یک روزنامه نگار در شهر ما نمی‌تواند آینده خود را پیش بینی کند. بیشتر تیترهای مطبوعات تکراری هستند و همه یک جور حرف می‌زنند. برای همین مردم هم رغبت نمی‌کنند به مطبوعات رجوع کنند و چون مردم حرف تازه‌ای از مطبوعات نمی‌بینند به دنیای مجازی رجوع می‌کنند. البته این مشکلات ویژه شهر و استان ما نیست و در همه جای ایران دیده می‌شود.

 

یک روزنامه‌نگار، یک روایت

روزگار پس از زندان-سه

روزنامه نگاری پس از زندان: دید وسیع‌تر و دورشدن از محافظه کاری

گفت‌و‌گو با سیامک قادری، روزنامه نگار

خبرنگاران ایران-سیامک قادری، روزنامه نگار، چهار سال گذشته را در زندان گذرانده است. تجربه‌ای که او از آن به عنوان تجربه بی‌بدیل روزنامه نگاری در زندان یاد می‌کند. او معتقد است. زندان رفتن روزنامه نگاران را جسور‌تر و از محافظه کاری دور می‌کند. او در این مصاحبه از احساسات و نگاهش درباره روزنامه نگاری بعد از زندان بیشتر سخن می‌گوید.خبرنگار سابق ایرنا اکنون در آمریکا به سر می‌برد و از این پس روزنامه نگاری در تبعید را تجربه خواهد کرد. او سال ۱۳۸۹ در خانه‌اش بازداشت شد و بدون حتی یک روز مرخصی، حکم چهار ساله خود را در زندان اوین سپری کرد.

دنیای رسانه

همه‌ آن‌چه که درباره‌ روزنامه نگاران آزاد فکر می‌کنید صحت دارد

دشواریهای روزنامه نگاران آزاد

خبرنگاران ایران:روزنامه نگاران آزاد با شمشیری دولبه‌ مواجه هستند. کاهشِ گسترده‌ی کارکنانِ رسانه‌ها، بسیاری را به ماتمِ کاهش ظرفیتِ ژورنالیسم تحقیقیِ اتاق‌های خبر نشانده است. به‌رغمِ چنین کاهشی، برای خبرنگاران آزاد پرکردنِ جای خالی این کارکنان ـ یا دست‌کم تداوم کار و امرار معاش ـ از همیشه‌ دشوارتر است.دوندگی‌هایی که برای اداره‌ی شغلی یک‌نفره لازم است، به کار گزارشگری آسیب می‌زند. براساس یک پژوهش تنها ۳۴ درصد از پاسخ‌گویان وقت‌شان را بیشتر به کارِ گزارشگری اختصاص می‌دهند تا به پی‌گیری کارهای جانبی شغلی یا انجام کارهای اداری دیگر. کارهایی نظیر نوشتن پیشنهاد دریافت کمک مالی و گرفتن بیمه‌ی سلامت و امورات دیگر بخش عمده‌ی وقت غالبِ پاسخ‌گویان پیمایش را به خود اختصاص داده است.