7 خرداد 1394

تیتر نخست

ممنوعیت های سخت گیرانه در دنیا برای محافظت از کودکان

انتشار عکس کودکان در نشریات؛ بله یا نه

خبرنگاران ایران -حامد فرمند با اشاره به اینکه نگاه به کودکان زندانیان قربانی محور و ترحم برانگیز است نگاهی به رسانه‌های خارج از ایران می‌اندازد که در این مورد کاملاً متفاوت عمل می‌کنند: «اول آنکه این نهادها و افراد٬ موضوع کودک را از موضوع حقوق یا مسائل مرتبط با والدین زندانی جدا می‌کنند. به این معنی که این افراد٬ تمرکزشان بر کودک است و به مسائلی می‌پردازند که در اثر زندانی شدن والدین برای کودک پدید می‌آید٬ بدون در نظر گرفتن این‌که والدین او مستحق چنین مجازتی بوده اند یا نه. دوم آنکه پیامی که از طریق این تصاویر (در صورت انتشار) منتقل می‌شود٬ عموماً تأکید بر قربانی بودن کودک نیست. زاویه‌ای که این تصاویر گرفته‌شده‌اند٬ و متنی که همراه این تصاویر منتقل می‌شود٬ عموماً حاوی شرح اتفاق و یافتن فرصتی برای کمک به آن‌هاست. در کنار آن٬ این تصاویر٬ شخص معینی را هدف قرار نمی‌دهد و آن کودک٬ به‌صورت معین معرفی و توصیف نمی‌شود. درحالی‌که این نگاه اصلاً در رسانه‌های ایران دیده نمی‌شود.»

نیم‌‌نگاه

روزنامه های اقتصادی ایران، روابط عمومی دولتها یا آگهی بگیر

خبرنگاران ایران -حقوق ماهنامه روزنامه‌نگاران اقتصادی در روزنامه دنیای اقتصاد که از بهترین و پولدارترین این روزنامه‌ها محسوب می شود، از ۸۰۰ هزار تومان تا یک‌میلیون و ۳۰۰ هزار تومان در نوسان است. در روزنامه‌های دیگر این مبلغ تا ۵۰۰ و ۶۰۰ هزار تومان نیز کاهش می‌یابد. همین موضوع موجب می‌شود که روزنامه‌نگاران و خبرنگاران اقتصادی بیش و پیش‌ازاین که به فکر تهیه خبر و گزارش خود باشند، عمدتاً ترجیح ‌دهند با حوزه‌ها و بخش‌هایی از اقتصاد ایران که امکان دریافت آگهی‌های تبلیغاتی در آن‌ها بیشتر است کار کنند و اخبار آن‌ها را پوشش دهند. از همین رو است که در این روزنامه‌ها صفحه های مربوط به خودرو، بانک‌ها و بازار سرمایه و شرکت‌های نفتی بسیار پررنگ و پروپیمان است . حوزه هایی که از قضا دارای بیشترین عدم شفافیت و فساد و ناکارآمدی در اقتصاد ایران است و رانت‌های بسیاری در آن وجود دارد. بااین‌وجود کمترین انتقاد و یا خبر و گزارشی که برخلاف میل مسئولان این حوزه‌ها باشد در این روزنامه‌ها منتشر می‌شود. این انتقادها را بیشتر در روزنامه‌های غیراقتصادی شاهد هستیم.

حرفه؛ خبرنگار

سرگذشت جوزف پولیتزر، از پیشگامان روزنامه‌نگاری مدرن آمریکایی

میراث یک روزنامه‌نگار برای روزنامه نگاران دنیا

خبرنگاران ایران -ژوزف پولیتزر در می ۱۹۰۴ در روزنامه «نورث امریکن ریویو» در حمایت از طرح‌ پیشنهادی‌اش از تاسیس یک مدرسه روزنامه‌نگاری نوشت: «جمهوری ما و مطبوعاتش یا باهم اوج می‌گیرند یا با هم سقوط خواهند کرد. یک مطبوعات توانا، بی‌طرف و با پشتوانه اجتماعی با روزنامه‌نگاران توانای باهوش که با حقوق مردم آشنا باشند و شجاعت حمایت از این حقوق را داشته باشند، می‌تواند از جامعه حمایت کنند. یک مطبوعات بدبین، مزدور و عوام‌فریب، به مرور مردمی مثل خود به بار خواهد آورد. قدرتی که آینده را شکل خواهد داد، در دستان روزنامه‌نگاران نسل بعد است.»

ویژه

  • طنزپردازان در سراسر دنیا با خطر به‌ طنز کشیدن قدرتمندان، دست و پنجه نرم می‌کنند

    هنر گزنده؛ کارتون‌های سیاسی بعد از حمله‌ به نشریه شارلی ابدو

    1 خرداد 1394

    خبرنگاران ایران-به طنز کشیدن؛ یعنی دست انداختن قدرتمندان به جای برسر فرودستان زدن، یکی از قوانین نانوشته کارتون‌های سیاسی است. اما برای بعضی، کارتون‌های که شارلی ابدو منتشر کرد، بیشتر از آنکه مبارزه‌ای علیه تبعیض یا تعصب باشند، مصداق پست‌کردن فرودستانی بود که به‌دلایل مذهبی یا قومی به حاشیه رانده‌ شده‌اند. «نیک‌آهنگ کوثر» کارکاتونیست ایرانی یکی از کسانی است که مثل فرزات در خارج از کشورش کار می‌کند. او در سال ۲۰۰۰ کارتونی به اسم استاد تمساح کشید که در آن یک تمساح با دمش خبرنگاری را گرفته و خفه می‌کند و اشک تمساح می‌ریزد. اسم این کارتون هم‌قافیه با نام «محمدتقی مصباح یزدی» یکی از روحانیون شناخته شده کشور بود و همین شد که بعد از انتشار این کارتون شش روز در زندان بدنام اوین بازداشت شود. کوثر در ‌‌نهایت به جرم توهین به یک چهره مذهبی و تهدید امنیت ملی محکوم شناخته شد. او می‌گوید: «ما در ایران آزادی بیان داریم، اما آزادی بعد از بیان نداریم. شما آزادید که کارتون بکشید، اما اگر آن‌ها طرح شما را دوست نداشته‌باشند، فردای‌‌ همان روز بازداشت خواهید شد.» تهدید‌ها ادامه داشت، تلفنش شنود می‌شد و ایمیلش هک شد، تا در ‌‌نهایت پیام‌های تهدید به‌مرگ او را مجبور به مهاجرت به کانادا و بعد واشنگتن کرد. بعد از ترک ایران، او تونیستان یک شبکه اجتماعی کارتون محور و خودنویس یک سایت خبری فارسی را پایه‌ گذاشت. کوثر می‌گوید: «باوجود خطرات مختلف، کارتون سیاسی همچنان در ایران زنده است و خوب کار می‌کند. البته با تصاویر که بیشتر روی موضوعاتی مثل فقر و خشکسالی تمرکز دارد.»

 

یک روزنامه‌نگار، یک روایت

روزگار پس از زندان-پنج

تبعیدی شدم برای اینکه بنویسم

گفت‌وگو با مرتضی کاظمیان، روزنامه‌نگار و فعال ملی-مذهبی

خبرنگاران ایران-مرتضی کاظمیان می گوید: من سه بار تجربهٔ زندان در جمهوری اسلامی دارم. دو بار آن، فعالیت مطبوعاتی من بخش مهمی از بازجویی و اتهام و فشار بود. در بازداشت اسفند ۱۳۷۹، حدود ۱۳۰ روز در انفرادی بودم و ۸۰ روز در سلولی جمعی. هر دو در بازداشتگاه مخفی سازمان اطلاعات سپاه. در بازداشت دی ۱۳۸۸ (فردای عاشورای خونین) نیز حدود ۶۳ روز در انفرادی‌های بند ۲۴۰ اوین بودم. در بازداشت نخست، همراه با جمعی از فعالان ملی ـ مذهبی بازداشت شدم؛ اما در جریان بازجویی، بخش مهمی از «سین جیم»‌ها به فعالیت مطبوعاتی من مربوط بود. از «جامعه» و «توس» تا «خرداد» و «فتح». تأکید می‌کند که زندان او را نسبت به روزنامه‌نگاری نا امید نکرده است.

دنیای رسانه

طنز قدرتمندتر از شمشیر

اذیت و آزار طنز نویسان توسط دولتها

خبرنگاران ایران_ما معمولاً دوست داریم که فکر کنیم موارد مربوط به نقض آزادی بیان در کشورهای و مناطق دیگر روی می‌دهد؛ اما پس از حادثه شارلی ابدو، پلیس فرانسه کمدین معروف دینودون را به اتهام تجلیل از تروریسم دستگیر کرد. در مطلبی که او دریکی از پست‌های فیس‌بوک خود نوشته بود، برداشت به حمایت از تروریسم شد. دینودون تنها یکی از ۴۵ فرد معروفی بود که در چهارشنبه پس از حمله به شالی ابدو دستگیر شدند. او در ماه مارس گناهکار شناخته شد.ما ممکن است به خودمان بگوییم که وجود طنزنویسان در یک جامعه نشانه پیشرفت و بهبود است؛ اما حتی در جوامع آزاد نیز آن‌ها را به خاطر آزادی بیان ستایش نکرده اند.