خبرنگاران ایران

وزیر ارشاد: مطبوعات ما یا زمستانِ زمستان‌اند یا تابستانِ تابستان

nikiazad — 2012-05-17T15:15:02Z

وزیر ارشاد دولت محمود احمدی نژاد با ادعای اینکه "رسانه‌ها هنوز خط تعادل میان آزادی بیان و اخلاق عمومی و منافع ملی را تشخیص نمی‌دهند"، گفت: "رسانه های کشور یا زمستانِ زمستان‌اند یا تابستانِ تابستان، بالاخره بهاری هم هست ولی چرا اینها اینگونه نیستند؟"

سید محمد حسینی همچنین مدعی شد "غربیها از ترفندهای مختلف مانند چهره‌سازی از مخالفان نظام و حتی نوبل دادن به آنها استفاده می‌کنند و واقعیت این است که ما در یک عرصه نبرد و مقابله هستیم و در عرصه ارتباطات هم این مسئله وجود دارد و نمی‌توان آن را انکار کرد و تنها یک توهم دانست."

به گزارش مهر، وزیر ارشاد با اشاره به تحولات صورت گرفته در مطبوعات کشور در سال‌های اخیر گفت: مهمتر از اینها، بُعد نرم‌افزاری و پیام و محتوایی است که باید منتقل شود چرا که اگر ما در این عرصه فعال نباشیم، دیگران بهره‌برداری خود را انجام می‌دهند.

این مقام ارشد دولتی که در نخستین جشن سرآمدان مطبوعات ایران (پیش‌نگاران) در مجتمع باغ زیبا سخن می گفت، همچنین افزود: آنها (غربیها) از ترفندهای مختلف مانند چهره‌سازی از مخالفان نظام و حتی نوبل دادن به آنها استفاده می‌کنند. واقعیت این است که ما در یک عرصه نبرد و مقابله هستیم و در عرصه ارتباطات هم این مسئله وجود دارد و نمی‌توان آن را انکار کرد و تنها یک توهم دانست.

وی همچنین از بین رفتن رسانه‌های سنتی و روزنامه‌های چاپی را با ظهور روزنامه‌های الکترونیک، سخنی نادرست دانست و خطاب به فعالان در مطبوعات، تاکید کرد: اگر بتوانید اخبار و گزارشهایتان را به سمت مطالب تحلیلی ببرید، می‌تواند مفید و موثر باشد.

وزیر ارشاد همچنین از اینکه به گفته وی "رسانه‌ها در ایران هنوز خط تعادل میان آزادی بیان و اخلاق عمومی و منافع ملی را تشخیص نمی‌دهند" گلایه کرد و گفت: "رسانه‌ها هنوز نتوانسته‌اند این وظیفه مهم خود را به خوبی ایفا کنند؛ گاهی یا به ورطه تعریف و تمجید می‌افتند و گاهی به تخریب و تخطئه می‌پردازند. مطبوعات ما یا زمستانِ زمستان هستند یا تابستانِ تابستان؛ بالاخره بهاری هم هست ولی چرا آنها (رسانه‌ها) اینگونه نیستند؟"

هشدار پزشکان درباره وضعیت حسین رونقی

nikiazad — 2012-05-17T15:14:08Z

منابع خبری گزارش داده اند که از بین رفتن کلیه های حسین رونقی در صورت ادامه حضور در زندان قطعی است.

به گزارش کلمه، بعد ازظهر روز دوشنبه ٢۵ اردیبهشت با وخامت حال حسین رونقی، بهداری زندان اوین وی را به بیمارستان هاشمی نژاد اعزام کردند.

پزشکان معالج این فعال حقوق بشر پس از معاینه اش اعلام کردند که در صورت ادامه حضور وی در زندان و اگر فورا تحت درمان و عمل جراحی در بیرون از زندان قرار نگیرد برای همیشه کلیه هایش را از دست می دهد و با خطر جدی مواجه خواهد شد.

پیش تر جراح رونقی اعلام کرده بود وی به علت عمل جراحی پلیوپلاستی نیازمند عمل جراحی مجدد است. او در معاینات اخیر خود عنوان کرده است که معالجه و درمان دیر هنگام وی باعث از بین رفتن کلیه هایش خواهد شد و احتمالا کلیه وی باید خارج شود.

پدر این وبلاگ نویس زندانی در نامه ای که اخیرا به دادستان تهران نوشته عنوان کرده است: جناب آقای دادستان سپاه ارگان مقدسی می باشد، اما چند نفر از ماموران سپاه گفته بودند اگر به مقامات قضایی شکایت کنید فرزندتان کشته می شود و نیز نمی گذاریم از زندان بیرون بیاید. جناب دادستان دارند به گفته هایشان عمل می کنند و فرزندم را می کشند.

محمد علی دادخواه وکیل حسین رونقی نیز در نامه ای خطاب به ریاست شعبه ٢۶ دادگاه انقلاب گفته بود: ریاست محترم دادگاه اکنون سخن از زندگی یک انسان است. شدت بیماری به گونه ای است که هر نوع سهل انگاری خسارت غیرقابل جبران رابه همراه خواهد داشت.

خانم زلیخاموسوی مادر این وبلاگ نویس دربند که بارها از طرف ماموران سپاه تهدید شده است، هم گفته بود: مانگران حسین هستیم، قبلا مرا تهدید کرده بودند که اگر مصاحبه کنی دخترانت را هم می بریم و خودت را هم بازداشت می کنیم. باور کنید بی قانونی و ظلم روزگار ما را سیاه کرده است. چگونه آرام باشم و ساکت بنشینم وقتی می بینم پسرم ذره ذره می میرد. من برای پسرم هر روز اشک می ریزم و دعا می کنم. می ترسم اتفاق بدی برایش بیافتد.

گفتنی است، سید حسین رونقی ملکی وبلاگ نویس، فعال حقوق بشر در جریان حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ٨٨ توسط اطلاعات سپاه بازداشت و در شعبه ٢۶ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی پیرعباسی به ١۵ سال حبس محکوم شد.

بر اساس گزارش ها، کلیه های وی به دلیل ضربات وارده در دوران بازجویی بشدت آسیب دیدند که تحت عمل جراحی پلیوپلاستی قرار گرفت. اما به دلیل بازگردانده شدن به زندان در دوران نقاهت، با عفونت و خونریزی کلیه مواجه شد که این امر موجب شد بعد از آن ۴بار تحت عمل جراحی قرار گیرد و در نهایت کلیه وی عمل جراحی را پس زد.

این درحالی بوده است که متخصصان پزشکی قانونی، بهداری زندان اوین و بیمارستان هاشمی نژاد تاکید کرده بودند که رونقی بعد از عمل جراحی باید بیرون از زندان تحت مراقبت های فوق تخصصی باشد اما اطلاعات سپاه با مرخصی درمانی وی همچنان مخالفت می کند.

برگزاری دوره آموزشی رایگان برای روزنامه نگاران ایرانی

nikiazad — 2012-05-17T15:05:58Z

روزنامه نگاران ایرانی می توانند برای شرکت در یک دوره سه ماهه روزنامه نگاری آنلاین درخواست دهند.

در این دوره آموزشی، نمونه هایی از تولیدات خوب و بد روزنامه نگاری به بحث گذاشته می شود و درباره نحوه تعامل روزنامه نگاران و مخاطبانشان بحث خواهد شد.

این دوره از ژوئن آغاز به کار می کند و شرکت کنندگان باید هر ماه حدود ۸ ساعت از وقت خود را به شرکت در بحث های ارائه شده اختصاص دهند.

علاقمندان می توانند شرح حال کاری و تحصیلی خود را تا سی و یکم ماه مه به نشانی الکترونیک responsible.reporters(AT)gmail.com ارسال کنند.

منبع :شبکه بین المللی روزنامه نگاران

چگونه "اینترنت پنهان" را جستجو کنیم؟

nikiazad — 2012-05-17T15:04:21Z

موتور جستجوگر گوگل به مهم ترین ابزار روزنامه نگاران برای یافتن اطلاعات تبدیل شده است اما با این که بخش بزرگی از مطالب موجود در اینترنت به وسیله جستجوگرها شناسایی شده اند، مقدار زیادی از اطلاعات وجود دارد که در "اینترنت پنهان" دفن شده است.

دسترسی روزنامه نگاران به این اطلاعات به آنها امکان می دهد، جنجالی ترین گزارش ها را منتشر کنند.

دسته دیگری از اطلاعات هستند که به علت محرمانه بودنشان در درون "سیاهچاله های اینترنتی" از دسترس عام و موتورهای جستجوگر در داخل سرورهای امن پنهان شده اند.

بیشتر اطلاعات موجود در اینترنت پنهان قابل دسترسی است. این این اطلاعات به صورت کد HTML ذخیره نشده اند بلکه به صورت فایل های پی دی اف، پاورپورینت، اکسل و فلش هستند.

در این مطلب چند توصیه برای دسترسی به این اطلاعات ارائه می شود.

اگر قصد دارید در یک سایت خاص به دنبال مطالب مورد نظرتان بگردید، کار خود را با بررسی طرح سایت شروع کنید. این کار ساده ای است که معمولا انجام نمی شود.

نحوه کار با جستجوگر پیشرفته گوگل را بیاموزید.

جستجوی خود را محدود کنید. به عنوان مثال نام شهری که در پی جستجوی اطلاعات مربوط به آن هستید را در اولین یا دومین پنجره جستجو وارد کنید.

زمان جستجوی خود را به دوره مورد نظر محدود کنید. جستجوی خود را به فرمت مورد نظر هم محدود کنید. مثلا اگر دنبال یک فایل اکسل هستید، آن را مشخص کنید. معمولا داده های آماری و هزینه ها را در فرمت اکسل تهیه می کنند.

از دامنه سایت ها برای دقیق تر کردن نتیجه جستجو استفاده کنید. مثلا اگر به دنبال اطلاعاتی درباره دولت آرژانتین هستید، از دامنه "gov.ar" برای جستجو استفاده کنید.

شما همچنین می توانید از ابزار زمان در ستون سمت چپ گوگل استفاده کنید تا آخرین اطلاعات منتشر شده را رصد کنید.

منبع :شبکه بین المللی روزنامه نگاران

روزنامه نگاری در هند

nikiazad — 2012-05-16T13:23:06Z

مروری بر نظام رسانه ای برخی کشورهای جهان از کشورهای توسعه یافته، کمتر توسعه یافته و کشورهای جهان سوم از این پس قسمتی از ستون ویژه "سایت خبرنگاران ایران" را تشکیل می دهد.هدف از نگارش این مقالات در این بخش آشنایی بیشتر خبرنگاران ایرانی با نظام رسانه ای برخی از کشورهای دنیاست.در بخش قبلی با مروری بر روزنامه های ژاپنی و فرانسوی تا حدودی با نظام مطبوعاتی این کشورها آشنا شدیم و در این مطلب نیز با برخی ویژگی های روزنامه نگاری هندوستان که یکی از کشورهایی است که روزنامه ها در آن تیراژ و اهمیت بالایی دارند آشنا می شویم .

در این مطالب به ذکر ویژگی های کلی رسانه ها در کشورهای مختلف توجه می شود، چرا که بررسی همه جانبه آنها نیازمند تحقیق و پژوهش های طولانی و میدانی است:

***

خبرنگاران ایران - بابک موحدی :روزنامه نگاری هند به گفته کارشناسان رسانه ای، در آستانه یک انقلاب قرار دارد . انقلابی نه در محتوا و نحوه نگرش ، بلکه در تکنولوژی تولید و تجارتی شدن .با رشد زیاد مجلات که از سال1976 به این سو آغاز شد، گونه به تمامی جدیدی از نشریات به جمع جراید این کشور اضافه شده است .روزنامه نگاری این کشور با ویژگی های منحصر به فرد خود آینده در خشانی را پیش رو دارد

روزنامه هایی با بیش از صد سال سابقه کار در هندوستان

روزنامه در هندوستان از سال 1780 با چاپ هفته نامه ای در دو برگ و سه ستون با نام "بنگال گزت" (Bengal Gazette) و یا کلکته جنرال ادوایزر (Calcutta General Advertise) کار خود را در بمبئی آغاز کرد.

جیمز آگوستوس هیکی" ( James Augustus Hickey) کسی است که اولین روزنامه را در هندوستان منتشر کرد. هرچند در مدارک موجود اصلیت او را ایرلندی می دانند که بخاطر نوشتن مقالاتی انتقاد آمیز از دولتمردان انگلیسی چند سالی را در زندان سپری کرد و به نوشتن خود از زندان ادامه می داد و بعد از آزادی اولین روزنامه انگلیسی زبان را در دوره استعمار انگلیسی ها در هند با نام "بنگال گزت" را تاسیس کرد. جیمز آگوستوس هیکی همانند خیلی از فرهنگیان سرتاسر دنیا، سرنوشت خوبی نداشت و در نهایت در فقر و تنگدستی از دنیا رفت اما میراث گرانقیمتی را برای هند به جای گذاشت. با این حال اولین روزنامه هندی زبان به نام "ساماچار دارپان" (Samachar Darpan ) به معنی آینه اخبار، بعد از 38 سال از تاریخ چاپ روزنامه های انگلیسی در هند، در سال 1818 در بنگال منتشر شد.

روزنامه تایمز آو ایندیا (Times of India) در سوم نوامبر سال 1838 در بمبئی در زمانی که انگیسی ها در هند بودند پا گرفت. نام ابتدایی آن بمبئی تایمز و جورنال آو کامرس بود که هر شنبه و چهارشنبه که هر هفته دوبار منتشر می شد و اخباری از انگلیس و تمامی دنیا همچنین از شبه قاره هند بود. اما چاپ روزانه ی روزنامه از سال 1840 تا 1862 با نام تایمز آو ایندیا آغاز شد.

روزنامه های هندی در ابتدا همزمان با سال 1840 به صورت ماهانه و دو هفته یکبار در تیراژ محدود منتشر می شدند. که برای معدود گروه ها، کاست ها و طبقه های اجتماعی هندی منتشر می شد. اما روزنامه های انگلیسی – هندی کاملا با سلیقه انگلیسی منتشر می شد. تا اینکه روبرت نایت (Robert Knight) اولین سردبیر روزنامه تایمز وارد عمل شد.

در سال 1860، او همراه با سهامداران هندی شریک شد و ادغام شدن با بمبئی استاندارد (Bombay Standard) اولین آژانس خبری هندی را در هندوستان پایه گذاری کرد، و سیم کشی برای مخابره خبر را در سراسر هند انجام داد. با این کار به عنوان نماینده رسمی خبری هند منصوب شد. در سال 1861، او اسم روزنامه بمبئی تایمز و استاندارد را به تایمز آو ایندیا تغییر داد. کینگ نبرد برای مطبوعات آزاد را آغاز کرده بود.

او که پسر یک بانکدار انگلیسی از طبقه متوسط بود یک روش جدید نوشتاری را در روزنامه های انگلیسی زبان هند پایه گذاری کرد. روبرت نایت یک جهش عظیمی را در صنعت روزنامه های انگلیسی هند بنا نهاد. او قانون تمام روزنامه های انگلیسی زبان را شکست و در نوشته های خود آنهایی که هندی ها را وحشی و خیانت کار قلمداد می کردند را مورد شماتت قرارد داد. خشنونت را سرزنش کرد و آن را ناشی ازفقر فرهنگی و فقدان مدیریت در ارتش انگلیس می دانست. همین نوشته های او سبب ناراحتی و عصبانیت اجتماع انگلیسی ها شد. اما از سوی دیگر باعث شد تا سرمایه داران هندی، به سوی این روزنامه جذب شوند و در نهایت او را به عنوان ویراستار دائمی روزنامه منصوب کنند.

نایت سکوت نکرد و همچنان بر عدم مدیریت و طمع ورزیدن انگلیسی ها را در روزنامه های انگلیسی مطالبی می نوشت او حتی سیاست های مستبدانه مالیات را مورد انتقاد قرار می داد و در نهایت دست به افشا گری در سیستم مدرسه های انگلیسی زد که سنت و نیاز جامعه هند را نادیده می گرفتند و ارزش های فرهنگی هند را با آموزش غلط زیر سوال می برند. مجموع تمام این کارها بود که باعث شد روزنامه ی نایت تبدیل به یک روزنامه ملی شود.

این روزنامه تا به امروز نیز یکی از پرطرفدارترین روزنامه های هند است که بزرگترین تیراژ روزنامه انگلیسی زبان را در سرتا سر دنیا دارد. برای نمونه در سال 2008 به بیش از سه و چهارده میلیون تیراژ رسید که اولین رتبه در روزنامه های زبان انگلیسی در سرتا سر دنیا را دارد و همچنین در جایگاه هشتمین پرفروشترین روزنامه جهان در تمامی زبان ها قرار دارد که یکی از دلایل بالاترین رکورد پرفروشی آن متعلق به خوانندگانش است.

هم اکنون در هند پنج روزنامه مهم دیگر نیز با بیش از یک قرن سابقه منتشر می شوند . سه روزنامه آمریتا بازار پاتریکا،هندو ،و تریبیون تحت مالکیت و سردبیری هندی ها اداره می شوند و دو روزنامه تایمز آوایندیاو استیتسمن در مالکیت و سردبیری انگلیسی ها قرار داشتند که پس از آزادی هند به تدریج اداره آنها نیز به هندی ها سپرده شد .این پنج روزنامه هر یک به نوبه خود در رشد و تحول روزنامه نگاری در هند نقش چشمگیری داشته اند .

روزنامه امریتابازارپاتریکا قدیمیترین روزنامه تحت مالکیت هندیان است که همواره در نقلط مختلف تاریخی این سرزمین از اهمیت خاصی برخوردار بوده است .

هندو هم در میان هندی ها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. شش مرد جوان که همگی بین بیست تاسی سال سن داشتند در 20 سپتامبر 1878 نشریه هندو را تاسیس کردند این نشریه ابتدا هفتگی بود اما در سال 1889 به روزنامه تبدیل شد .

روزنامه تایمز لندن و بسیاری از روزنامه نگاران و نویسندگان غربی از روزنامه هندو به عنوان یکی از بهترین نشریات جهان یاد کرده اند . این روزنامه در سال 1968 جایزه دستاوردهای مطبوعات جهان را که از سوی بنیاد اتحادیه ناشران مطبوعات آمریکا اعطا می شود به خود اختصاص داد .این روزنامه در طی انتشار طولانی خود همواره از خدمات گروهی از بهترین و فداکارترین روزنامه نگاران بهره برده است و همین امر آن را به نشریه ای که سرلوحه آن صحت ،قابلیت ، اطمینان و اعتبار در هند است تبدیل کرده . از برجسته ترین روزنامه نگارانی که با این روزنامه همکاری داشته اند می توان به ان راگونداسان معاون ارشد سردبیر اشاره کرد .این روزنامه در هند به عنوان روزنامه ای مستقل و غیر حزبی شناخته و مورد اعتماد است .

تایمز او ایندیا قدیمی ترین نشریه انگلیسی زبان هند و از جمله روزنامه های معتبر دیگر این کشور است که نقش مهمی در رشد و شکوفایی روزنامه نگاری این کشور داشته است .این روزنامه تا قبل از استقلال هند سنگر حکومت استعماری انگلیس شناخته می شد .

روزنامه تایم آو ایندیا امروزه در ایالت های مختلف هند منتشر می شود از قبیل: الله آباد، بنگلور، بومپال، بوبانسوار، چندیگر، چانای، کامباترو، دهلی، گوا، هوبلی، حیدر آباد، ایندور، جیپور، کانپور، کلکته، لکنو، بمبئی، میسور، ناگپور، پتنا و پونا. که جمع تیراژ آن در سال 2010 ، 3 میلیون و 433 هزار نسخه در روز بوده است و محبوبت خود را همچنان دارد.همچنین بنا به گزارشهای منتشر شده سایت اینترنتی روزنامه تایمز آو ایندیا نیز یکی از پرببیننده ترین وب سایت های خبری در جهان است برای نمونه تنها در می ماه سال 2009، صد و پنجاه و نه میلیون بازدید کننده داشته است و این رقم چیزی بالاتر از وب سایت روزنامه های معروفی چون نیویورک تایمز، سان، واشنگتن پست، دیلی میل و یو.اس.آ تودی است .

تریبیون یکی دیگر از روزنامه های هند نیز از محبوب ترین هاست . گاندی در سال 1932 گفت :« تریبیون بهترین روزنامه است ...مقاله ها و تحلیل های سردبیر این روزنامه بی نظیر است .»تریبیون اکنون علاوه بر حفظ ویژگی های مثبت قبلی اش، یکی از روزنامه های هند است که به عنوان مظهر سرسخت افکار عمومی و منتقد منطقی حکومت شناخته می شود .

ظهور گزارشگران پژوهشی در هند

همچنین اعلام حالت فوق العاده در هند* در سال 1975 نقطه عطفی در تاریخ روزنامه نگاری هند بود . در پی اعلام حالت فوق العاده شکل کاملا جدیدی از مجلات خبری با تکیه بر کار گزارشگران پژوهشی در هند پا به عرصه انتشار نهاد .

نشریه ایندیا تودی پرتیراژترین مجله از این نوع است و علاوه بر نسخه انگلیسی به دو زبان تامیلی و هندی نیز منتشر می شود .

یکی از نویسندگان هندی در این باره می گوید :«روزنامه نگاری هند در دهه گذشته بی تردید از باتلاق کسالت باری که در آن گرفتار شده بود روزنه ای به سوی شور و هیجان و شادابی پیدا کرده است . با پایان یافتن حالت فوق العاده ،مطبوعات هند با چنان سرعتی به صحنه بازگشتند که شاید نظیر آن را نتوان در دیگر نقاط جهان یافت . انگار پرومته از بند و زنجیر رها شده است . انقلابی در راه بود که نه تنها سبک و محتوا ، بلکه تنوع ،مدیریت، تیراژ، تکنولوژی، تخصص ،بازاریابی و طراحی نشریات را از سر تا پا دگرگون کرد .

آرون شوریه ،که پدر روزنامه نگاری پژوهشی هند به شمار می رود، در این باره می نویسد :«برقراری حالت فوق العاده به سیاسی شدن طبقه متوسط منجر شد و در نتیجه مردم خواستند درباره زمامداران خود تا آنجا که ممکن است بیش تر بدانند .»

نظر یکی دیگر از روزنامه نگاران سرشناس هند در این خصوص این گونه است :«خوانندگان مطبوعات امروزه از گزارشگران انتظار دارند تا گزارش های دقیق تهیه کنند و سردبیران جراید نیز تارهای تنیده شده در اطراف گزارشگری را کنار بزنند .استقبال خوانندگان هندی از اخبار و مطالب جنجالی سبب شده تا مجلات خبری تلاش بیشتری برای گرد آوری اطلاعات ، آگاهی از مسائل خصوصی افراد به عمل آورند .آرون شوریه یکی از نویسندگان مشهور این نشریات است که در ابتدا برای ایندیاتودی مطلب می نوشت و سپس به سردبیری اجرایی روزنامه ایندیا اکسپرس رسید او بیش از سایر روزنامه نگاران گزارش های تحقیقی می نویسد . او در این گزارش ها به افشاگری در خصوص اقدامات خلاف و زیاده روی های دولت در باره حالت فوق العاده پرداخته و ایندیرا گاندی بیش از دیگران آماج حملات او بود .

این روزنامه نگار چنان تاثیری برروزنامه نگاری هند بر جای گذاشته است که تنها افراد معدودی را در هند در حد او می دانند . به عقیده هندی ها او بود که قدرت مطبوعات در هند را به اثبات رساند .هر چند هند روزنامه نگاران جنجالی کم ندارد که از میان آنها می توان به آرون سینها هم اشاره کرد که با انتشار گزارشی در مورد زندانیان منتظر محاکمه که در ایالت بیهار به دست پلیس کور شده بودند جنجال بزرگی آفرید .

مطبوعات هند از دید ناظران خارجی

هر چند غربی ها هم معتقدند که روزنامه نگاری در هند در زمینه بهره گیری از تکنولوژی های جدید چاپ و مدیریت به پیشرفت چشمگیری رسیده و آینده درخشانی دارد ، اما محتوا و نحوه تفکر روزنامه ها را معمولا به چالش می کشند و معتقدند این روزنامه ها نحوه تفکرشان تغییر چندانی نکرده است و تا حدودی دیدی فلسفی به مسائل دارد .

یک نویسنده غربی در این باره می نویسد :«روزنامه های جدید هند از لحاظ طراحی و صفحه آرایی بسیار چشم گیرند . هنرمندان وافرادی که وظیفه طراحی و صفحه آرایی این نشریات را برعهده دارند از ابتکار عمل خاصی برخوردارند . یکی دیگر ازویژگی های قابل ستایش این نشریات احترامی است که برای مقاله نویس ها و مفسران قائل اند .»

اما وی .اس نایپائول در مورد مطبوعات هند نوشته است :«افق دید روزنامه های هند محدود است و از عدم حس تحقیق و تفحص و آنچه می توان علائق بشری نامید رنج می برند .پویایی و جذابیت آنها تنها به صفحات مخصوص سر مقاله ها محدود می شود .دیگر صفحات آنها را مطالبی چون بیانیه ها و سخنرانی ها و خبرهای پیش پا افتاده تشکیل می دهند .»

جیمز کامرون، روزنامه نگاری پرسابقه می نویسد :«به سختی می توان با تکیه بر نوشته های روزنامه های هنداز جریان رویدادها با خبر شد .آن ها نه مانند روزنامه های جوامع کمونیستی از سرسختی آگاهانه برخوردارند و نه همچون مطبوعات عامه پسند غرب جذابیت احمقانه دارند . بلکه نیمه باسواد ، مقلد و دارای ضعف استدلال هستند. این روزنامه ها به ندرت در مقابل فشارهای دولت مقاومت می کنند ،چون از لحاظ مالی شدیدا به کمک های مالی وابسته اند و برای دریافت این کمک ها ناگزیرند از افشای حقایق خودداری کنند .»

ویژگی های نامطلوب روزنامه نگاری در هند

علاوه بر خصوصیات مثبتی که برای روزنامه نگاری در هند بر می شمارند و به ویژه از نظر زیبایی شناسی روزنامه های هند را از بهترین روزنامه های دنیا می دانند اما انتقاداتی هم به سیستم روزنامه نگاری این کشور وارد است انتقاداتی تامل برانگیز که برای پیشرفت هر چه بیشتر روزنامه نگاری چه در هند و چه در دیگر کشورهای آسیایی توجه به آنها ضروری است .

صحت و درستی یک از اصول اولیه روزنامه نگاری است ،اما روزنامه های هند چندان به این اصل پای بند نیستند .یکی از نویسندگان در این باره می نویسد :« روزنامه ها گاهی خود را به رعایت این اصل مقید می دانند اما روز بعد آن را فراموش می کنند .هیچ روزنامه نگاری اشتباه و نادرستی کار خود ، خواه عمدی یا خواه غیر ارادی را تایید نمی کند ، اما بسیاری از روزنامه نگاران نادرستی را به عنوان یک عنصر ناخوشایند اما اجتناب ناپذیر برای حفظ سرعت و اهمیت خبر توجیه می کنند و موثق بودن نسبی خود روزنامه را برای حصول اطمینان از صحت اخبار کافی می دانند .»

بزرگ جلوه دان اخبار و رویدادها ، سرهم کردن حقایق پراکنده و ارائه آنها به عنوان یک رویداد مهم ،عرضه نادرست خبر ، تحریف از طریق سکوت و تحریف ناشی از کنترل اخبار از سوی حکومت ، عدم دسترسی آزادانه مطبوعات به منابع اخبار ، سانسور و ومحدودیتهای دولت برخی از ویژگی های نامطلوب روزنامه نگاری در هند به شمار می آیند .

طی یکی از بررسی های جدید در زمینه نقش مطبوعات در جهان سوم ، بر اهمیت روزنامه نگاری توسعه دهنده تاکید شده و این موضوعی است که تا حدود زیادی در هند نادیده گرفته می شود .

روزنامه های هندی همچنین معمولا توجه چندانی به اخبار خارجی نشان نمی دهند و تعداد روزنامه هایی که در خارج از کشور خبرنگار دارند اندک است .بیشتر روزنامه نگاران هندی در لندن و واشنگتن مستقرند و هیچ کدام در مسکو خبرنگار ندارند . مطبوعات هند همان اندک اخبار خارجی خود را نیز به طور کامل از خبرگزاری های خارجی دریافت می کنند و به ندرت خبری درباره کشورهای همسایه ،از جمله برمه و نپال دارند .

طالع بینی، مهمان همیشگی روزنامه های هندی

طالع بینی و اختر گویی در روزنامه های هند از جایگاه خاصی برخوردار است و تقریبا همه روزنامه ها ، مجلات و نشریات ادواری هند همیشه گوشه ای از صفحات خود را به پیشگویی و طالع بینی اختصاص می دهند .هر چند این امر در هند توسط کمیسیون مطبوعات محکوم شده است اما ظاهرا این توصیه ها در گوش گردانندگان مطبوعات نرفته چون طالع بینی و پیشگویی بدون هیچ گونه محدودیتی هنوز در روزنامه ها و نشریات ادواری انگلیسی و بومی زبان ادامه دارد .

به اعتقاد اعضای کمیسیون مطبوعات در هند سردبیران علاقه مند به سرنوشت مردم و نشریاتی که به ارتقای برداشت علمی خوانندگان خود علاقه مندندو علیه خرافات و جبر گرایی مبارزه می کنند ، باید از انتشار طالع بینی و پیشگویی خودداری کنند .

روزنامه های بومی زبان کلید رشد روزنامه نگاری هند

روزنامه های هند امروزه از آزادی برخوردارند اما دامنه و ابعاد آن چندان دست یافتنی نیست . بیشتر خوانندگان روزنامه ها را اقشار شهری و طبقه متوسط تشکیل می دهند و همین امر نقش مطبوعات را در جلب مشارکت مردم در روند توسعه کشور تا حدودی محدود می کند .امروزه در هند تفاوت زیادی را نمی توان بین روزنامه های شهرهای بزرگ و نشریاتی که در شهرستانها منتشرمی شوند دید همچنین تفاوت روزنامه های انگلیسی زبان و بومی هم چندان زیاد نیست و حتی برخی روزنامه های که در شهرهای کوچک منتشر می شوند از تکنولوژی پیشرفته تری برخوردارند .با این همه روزنامه نگاران صاحب نام هندی معتقدند روزنامه های بومی زبان کلید رشد و استحکام آتی روزنامه نگاری هند را در دست دارند .

به عقیده آنان روزنامه نگاری بومی زبان با بهره گیری از زبان های بومی به عنوان ابزاری برای آموزش مردم بیش از نشریات انگلیسی زبان بین توده های مردم مطرحند همچنین متناسب بودن روزنامه های بومی زبان با خواستها و نیازهای بیشتر مردم سبب خواهد شد تا آن ها به آن میزان تقویت شوند که جهت گیری رشد و توسعه را به دست آورند.

روزنامه نگاری درهند پرجاذبه و پر در آمد

روزنامه نگاری در هند یکی از حرفه های پرجاذبه است و عده زیادی از دختران و پسران آموزش دیده و تحصیل کرده به این حرفه روی می آورند .با رشد صنعت مطبوعات و انتشار نشریات سینمایی ، ورزشی و بانوان و همچنین روزنامه ها و مجلات عادی فرصت اشتغال برای متقاضیان حرفه روزنامه نگاری رو به فزونی نهاده است .حقوق و دستمزد روزنامه نگاران در این کشور بسیار چشمگیر است . شاغلان این حرفه علاوه بر دریافت دستمزد مناسب ، از اعتبار و نفوذاجتماعی چشمگیری هم برخوردارند . چالا پاتی رائو یکی از روزنامه نگاران به نام هندی در سال 1950 فدراسیون روزنامه نگاران هند را تاسیس و هم او بود که در به ثمر رساندن وضعیت کنونی روزنامه نگاران هندی به عنوان قشری تقریبا مرفه و راحت تلاشهای بسیار کرد. چالاپاتی به عنوان عضو اولین کمیسیون مطبوعات که در سال 1952 تاسیس شد نقش مهمی در انتصاب هیاتی برای تعیین دستمزد روزنامه نگاران داشت . کمیسیون در بررسی های خود به این نتیجه رسید که دستمزد روزنامه نگاران چندان رضایت بخش نیست و ضرورت تعیین حداقل دستمزد برای روزنامه نگاران را مورد تایید قرار داد.

بنابراین روزنامه نگاران هندی ضمن برخورداری از حداقل دستمزد تعیین شده از سوی هیاتهای تعیین دستمزد و امنیت شغلی از مزایای متعدد دولتی نیز برخوردارند و برخی از خبرنگاران روزنامه های محلی که در اداره مطبوعات دولت مرکزی و سایر ارگان های حکومتی در پایتخت کار می کنند از خانه های سازمانی که اجاره آنها در مقایسه با اجاره بها در منازل شخصی بسیار نازل تر است استفاده می کنند . در دهلی یک مجموعه مسکونی مخصوص اقامت خبرنگاران با 110واحد مسکونی ساخته شده و در اختیار آنان قرار گرفته است .جنبش روزنامه نگاران هند در نوع خود منحصر به فرد است زیرا توانسته در پی استقلال هند از سلطه انگلیس بدون مبارزه حادی به اهداف خود از جمله تضمین حقوق روزنامه نگاران ، حداقل دستمزد و امنیت شغلی دست یابد این موفقیت تا حدود زیادی مرهون همکاری صمیمانه رهبران جنبش آزادی بخش هند و رهبران جنبش روزنامه نگاران علیه دشمن مشترک و تحمل سختی ها و ناملایمات در راه به ثمر رساندن آرمان والایی است که برای آن مبارزه می کردند .در پی استقلال هند زمامداران که نقش مهمی را برای روزنامه نگاران در به ثمر رساندن مبارزه قائل بودند از روزنامه نگاران حمایت جدی کردند .

آموزش روزنامه نگاری در هند

پیش از استقلال هیچ نوع موسسه ای برای آموزش روزنامه نگاران در این کشور وجود نداشت و این رشته در هیچ یک از دانشگاه ها تدریس نمی شد . در آن زمان هیچ دستور العمل خاصی برای ارزیابی صلاحیت و تخصص روزنامه نگاران وجود نداشت . هر کس می توانست به شرط داشتن شهامت ، جسارت و استعداد به ابن حرفه روی بیاورد .روزنامه نگاران بزرگ هند جملگی محصول کار آموزی در روزنامه های این کشورند که با آزمایش و خطا این حرفه را آموخته اند .اما امروزه شرایط کاملا با گذشته فرق دارد و تقریبا همه دانشگاه های هند در رشته روزنامه نگاری که از آن با عنوان "ارتباط جمعی" نیز یاد می شود دانشجو تربیت می کنند .

"بهاراتیاویدیابهاوان "ازجمله موسسات خصوصی است که با تایید دولت به تربیت روزنامه نگاران می پردازد . سالانه صدها دختر و پسر روزنامه نگار ازدانشگاه ها و سایر موسسات آموزشی هند فارغ التحصیل می شوند و دانشجویان رشته روزنامه نگاری برای کار آموزی عملی و کسب مهارت های لازم به انتشار نشریات آزمایشی مبادرت می کنند .

روزنامه نگاری هند سابقه ای دویست ساله دارد و اکنون به ارگان قدرتمند افکار عمومی این کشور تبدیل شده و در صحنه سیاسی از موقعیت و نفوذ خاصی برخورداراست . اکنون قدرت مطبوعات در هند را همه تایید می کنند و کارشناسان معتقدند روزنامه های هندی باید اخبار را بدون غرض ورزی و در منتهای صحت منعکس کنند و آزادی عقیده را سرلوحه خود سازند آنها تاکید می کنند که روزنامه نگاری هند آینده درخشانی پیش رو دارد .

*حالت فوق العاده در هند به مدت 18 ماه در سال 1975ـ 1977 از سوى نخست وزیر ایندیرا گاندى اعلام شد . حالت فوق العاده در هند به دلیل اعتصابات و ناآرامى ها از طرف حکومت اعلام شد و گفته می شود اعلام این وضعیت توانست به تثبیت ساختارهای دمکراتیک در این کشور و از جمله رشد مطبوعات کمک کند.

برخی منابع مورد استفاده برای نوشتن این گزارش :

روزنامه نگاری در هندوستان ،رانگاسو آمی پارتاساراتی ، ترجمه داوود حیدری ، مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه ها

A history of the press in india، s. natarajan.aisapublishing house

Bombay .1962

سفرهای مطبوعاتی ،فصلنامه مطالعاتی تحقیقاتی وسایل ارتباط جمعی،شماره 65

نگاهی کوتاه به مطبوعات درهند http://paxima.blogfa.com/

پلمپ یکی از واحدهای شهر کتاب

nikiazad — 2012-05-15T13:56:23Z

هفته گذشته پلیس، شهرکتاب مرکز خرید بوستان را بست و پرونده آن را به دادگاه فرستاد. این موضوع باعث شد تا بسیاری از شعب دیگر شهر کتاب هم در انتظار برخورد پلیس باشند و کارکنان آن نگران از دست‌دادن شغل خود هستند.

به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی نگرانی مسئولان و کارکنان مجموعه شهر کتاب از توقیف یکی از شعبه‌های این مجموعه فروشگاه‌ها به سلسله گزارش‌هایی که روزنامه کیهان چند هفته پیش منتشر کرد برمی‌گردد.

این روزنامه در گزارشی شهرکتاب را محل فروش "کتاب‌های خاص از افراد روشنفکر خارج نشین ترک‌ وطن کرده با محتوایی مملو از نسخه‌های پیچیده شده برای تغییر و براندازی" دانسته بود و به نوعی خواستار برخورد با این موضوع شده بود.

روزنامه کیهان در این گزارش خود مدعی شد "خط‌ مشی موسسه شهر کتاب کاملا مبتنی بر رویکردهای سکولار و مروج فلسفه سرمایه داری لیبرال" است. کتاب‌هایی در شهر کتاب فروخته می‌شوند همه دارای مجوز وزارت ارشادند. این روزنامه همچنین فروش کتاب‌های دارای مجوز وزارت ارشاد جمهوری اسلامی ایران را فقط یک «خطا» ندانست. پیام فضلی‌نژاد عضو دفتر پژوهش‌های موسسه کیهان در این‌باره به تعبیر حسین شریعتمداری (سردبیر کیهان) استناد می‌کند و معتقد است "اگر به ریشه‌های تاریخی تاسیس شهر کتاب برگردیم، می بینیم که این یک «خطا» نیست، یک «خط» است."

توقیف یکی از شعبه‌های شهر کتاب در حالی انجام می‌شود که یکی از مسئولان این مجموعه از ماهیت سازمان توقیف‌کننده بی‌اطلاع و در انتظار حضور مدیر فروشگاه پلمپ‌شده در دادگاه بود تا دلیل اصلی بسته‌شدن این فروشگاه مشخص شود.

کیهان همچنین مدعی شده بود که فروشگاه‌های شهر کتاب به «تقدیس و ترویج علوم انسانی غرب» می‌پردازند. پیش از این هم وزارت علوم اقدام به بازنگری در درس‌های علوم‌انسانی دانشگاه‌ها کرده بود و حتی در برخی دانشگاه‌ها چند رشته علوم انسانی حذف شد.

هنوز مشخص نیست که بحث توقیف و پلمپ شعب شهر کتاب ادامه خواهد داشت و یا به همان یک شعبه خلاصه خواهد شد اما نزدیکی زمان انتشار گزارش‌های کیهان به توقیف این شعبه شهر کتاب نگرانی از باب برخوردهای بیتشر با این مجموعه فرهنگی را گسترش داده است.

سازمان‌های اطلاعاتی کنترل خود را بر رسانه‌های خارجی در ايران افزايش می‌دهند

nikiazad — 2012-05-15T13:54:02Z

يک منبع در دولت ايران که خواست نامش فاش نشود به کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران گفت: "با نزديک شدن انتخابات رياست جمهوری سال ۱۳۹۲، وزارت اطلاعات، سپاه پاسداران و شورای امنيت ملی به معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فشار می‌آورند تا کنترل بيشتری روی نحوه‌ی خبررسانی رسانه‌های خارجی درباره‌ی سياست و اقتصاد ايران داشته باشند."

(۲۵ ارديبهشت ۱۳۹۱) کمپين بين المللی حقوق بشر در ايران امروز گفت که مقامات ايرانی بايد به محدوديتهای فراقانونی و ارعاب روزنامه نگاران رسانه های خارجی خاتمه دهند.

هادی قائمی، سخنگوی کمپين گفت: ” فشارو سرکوب روزنامه نگاران ايرانی موضوع جديدی نيست اما مقامات ايرانی هم اکنون سرکوب خود را به وضوح برای ناديده گرفتن آزادی رسانه های خارجی حاضر درايران به کار می گيرند.” وی افزود: “ما شاهد استفادۀ روزافزون مقامات ايرانی از ارعاب، دستگيری، سانسور، و ساير شيوه های محدود کردن رسانه های خارجی نسبت به پوشش خبرهای مربوط به ايران هستيم.”

يک منبع در دولت ايران که خواست نامش فاش نشود به کمپين گفت: “با نزديک شدن انتخابات رياست جمهوری سال ۱۳۹۲، وزارت اطلاعات، سپاه پاسداران و شورای امنيت ملی به معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فشار می آورند تا کنترل بيشتری روی نحوۀ خبررسانی رسانه های خارجی در بارۀ سياست و اقتصاد ايران داشته باشند.”

اين منبع دولتی همچنين گفت که سازمان اطلاعات سپاه پاسداران در خصوص محدودکردن مطبوعات خارجی فعال تر از ساير سازمانهای اطلاعاتی است: “سپاه اعتقاد دارد که دولت ايران در خصوص حضور روزنامه نگاران خارجی در ايران برای پوشش خبری اعتراضات پس از انتخابات رياست جمهوری سال ۱۳۸۸ اهمال کرده است. بنا براين آنها در تلاشند تا حضور خبرنگاران خارجی در ايران با کنترل بيشتری همراه باشد.”

از زمان انتخابات سال ۱۳۸۸ تا کنون، مقامات ايرانی چندين روزنامه نگار و نويسنده و خانواده هايشان و ايرانيانی که در رسانه های خارجی مانند بی بی سی فارسی، رويترز، نشریۀ نيوزويک، و مجلۀ نيويورکر کار می کنند را مورد تهديد و بازجويی قرار داده اند.

يک منبع مطلع به کمپين گفته است که ماموران اطلاعاتی ايران يک خبر نگار خبرگزاری رويترز را پس از اينکه يک گزارش ويديويی در خصوص زنان رزمی کار منتشر شد مورد تهديد قرار دادند.

در تاريخ ۲۸ بهمن ۱۳۹۰، خبرگزاری رويترز که مقر آن در لندن می باشد، گزارشی در خصوص زنان ايرانی که در حال تمرين ورزش رزمی ژاپنی نينجوتسو بودند را منتشر کرد. اين گزارش که بدوا تحت عنوان “هزاران زن نينجا تمرين می کنند تا قاتلان ايران شوند” به صورتی گمراه کننده ، به ورزشکاران زن ايرانی به عنوان “قاتل” اشاره می کرد. نتيجتا ايران پروانۀ خبرنگاری ۱۱ روزنامه نگار رويترز در ايران را تعليق کرد.

پرس تی وی، شبکۀ خبری انگليسی زبان که توسط دولت ايران اداره ميشود، گزارش داد زنانی که در گزارش رويترز نمايش داده شده بودند در پی شکايت از رويترز به دليل افترا می باشد.

کمپين اخيرا مطلع شده است که چند روز پس از انتشار ويديوی زنان رزمی کار، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خبر نگاری را که مسئول گزارش بوده فراخوانده است. طبق گزارش يک شاهد عينی، زمانی که اين خبرنگار در محل وزارت ارشاد در تهران حاضر شد، کارمندان وزارتخانه در مقطعی محل را ترک کردند و سپس مامواران سازمان اطلاعات سپاه پاسداران وارد شدند و اين خبرنگار را ساعتها مورد بازجويی قرار دادند. اين خبرنگار در بخش مطبوعات خارجی وزارت ارشاد مورد بازجويی قرار گرفت. اين شاهد عينی گفت که اين خبرنگار به شدت وحشت زده شد بود و پس از اين بازجويی به شدت می لرزيد.

منبع دولتی که قبلا به وی اشاره شد همچنين گفت که ماموران سازمان اطلاعات سپاه پاسداران به وزارت ارشاد و خبرگزاری رويترز گفتند که “نبايد کلمه ای در خصوص جلسۀ بازجويی گفته شود.”

همچنين اين منبع ادعا کرد که خبرنگار رويترز مورد تهديد قرار گرفته و به وی گفته شده که نمی بايد در خصوص بازجويی سخن بگويد وگرنه خود و خانواده اش با مشکل مواجه خواهند شد. منبع دولتی فاش کرد که مقامات به دفتر رويترز در تهران گفتند که اگر خبری از بازجويی چاپ شود، دفتر اين خبرگزاری هرگز مجددا باز نخواهد شد.

هادی قائمی گفت: ” نهادهای اطلاعاتی امنيتی با استفده از آزار، ارعاب، سانسور، و بازداشت خبرنگاران خارجی تلاش ميکنند تا از اين طريق بتواند کنترل ناروای خويش روی پوشش خبری را اعمال کند.”

لورا سکور، نويسنده ای که برای مجلۀ نيويورکر می نويسد و در اثنای انتخابات اخير مجلس برای چند روز به تهران سفر کرده بود برای کمپين تشريح کرد که مقامات ايرانی چگونه تلاش کردند تا توانايی گزارشگری وی را در زمان انتخابات مجلس در اسفند ۱۳۹۰ محدود نمايند.

سکور به کمپين گفت: “در هفتۀ انتخابات مجلس، ما خبرنگاران خارجی که به ايران رفته بوديم در مقاطعی وادار به تبعيت از برنامه ای شديم که ما را داخل يک اتوبوس محصور می کرد و ما را به صورت يک گروهِ تحت نظر پيش يکديگر نگاه می‌داشت.” وی افزود: “در روز انتخابات ما را ۱۱ ساعت در يک اتوبوس نگاه داشتند که همراه با تلويزيون دولتی ايران به ايستگاههای رای گيری برويم، در حاليکه ماموران تلويزيون ايران از ما فيلم می گرفتند و ماموران اطلاعاتی مراقب ما بودند. تنها انتخاب ديگری که ما داشتيم بازگشت به هتلمان بود که از ترک آن منع شده بوديم.”

سکور افزود: “در طول آن هفته، حد اقل دونفر از ما بازداشت شدند و مورد سئوال قرار گرفتند. در مورد خودم، من در خصوص تحرکاتم و ارتباطاتم مورد سئوال قرار گرفتم و متهم به جاسوسی شدم و برخی از کاغذ های شخصی ام توقيف شدند.”

سکور در شمارۀ مورخ ۱۸ ارديبهشت ۱۳۹۱ مجلۀ نيويورکر شرح کاملی از ماجرای خود را روايت کرده است.

از سال ۱۳۸۸ تا کنون، تعداد روزنامه نگاران خارجی که اجازۀ ورود و فعاليت در کشور را يافته اند به نحو محسوسی کاهش يافته است. يک روزنامه نگار کانادايی به کمپين گفت که مقامات ايرانی مستقيما به وی گفتند که تقاضای ويزای وی را به اين دليل رد می کنند که از پوشش خبری وی در خصوص مسايل ايران ناراضی بوده اند.

در عمل، وزارت ارشاد پرونده ای حاوی گزارشهای منتشرشدۀ روزنامه نگاران خارجی که در ايران کار می کنند نگهداری می کند. اين پرونده در زمانی که مقامات تصميم می گيرند آيا به روزنامه نگاران متقاضی ورود به ايران ويزا بدهند و يا نه مورد استفاده قرار می گيرد.

منبع دولتی برای کمپين تشريح کرد که در نتيجۀ روند رو به رشد محدوديت برای روزنامه نگاران خارجی، در اسفند ماه گذشته تنها از تعداد محدودی از روزنامه نگاران برای ارایۀ پوشش خبری انتخابات مجلس دعوت شد.

همچنين کمپين در گذشته در خصوص حمله به بی بی سی فارسی، شامل ايجاد اختلال روی امواج ماهواره ای برنامه ها، آزار روزنامه نگاران بی بی سی و دستگيری همکاران بی بی سی گزارش داده است. در شهريورماه ۱۳۹۰، مقامات ايرانی شش مستندساز مستقل ايرانی را به دليل اينکه مجوز پخش فيلمهايشان را به بی بی سی فارسی واگذار کرده بودند دستگير کردند. در ديماه ۱۳۹۰، مقامات يک عضو خانوادۀ يک کارمند بی بی سی فارسی در لندن را دستگير کردند و سپس تلاش کردند تا اين عضو خانواده را وادار کنند تا همکاری عضو خانوادۀ خود با بی بی سی فارسی را تقبيح نمايد.

صادق صبا، رييس بی بی سی فارسی همان زمان به کمپين گفت: “يک عضو خانوادۀ يکی از کارمندان بی بی سی فارسی بازداشت شد و تحت فشار قرار گرفت تا از طريق اينترنت با اين کارمند بی بی سی ارتباط بر قرار نمايد.” وی افزود: “در طول اين ارتباط، کارمند بی بی سی از راه دور مورد بازجويی قرار گرفت تا در خصوص بی بی سی اطلاعات ارائه نمايد.”

اخيرا پرس تی وی ايران يک گزارش انتقادی از بی بی سی فارسی را با نام “چشم روباه” پخش نمود. در اين گزارش، فيلم هايی از زمان زندان چندين زندانی نمايش داده می شود و شواهد نشان می دهد که آنها برای اعتراف به اينکه برای بی بی سی فارسی کار و يا همکاری می کرده اند تحت فشار بوده اند. حکومت ايران همکاری با بی بی سی فارسی را جرم تلقی می کند.. اين فيلم که گفته ميشود توسط سازمان اطلاعات سپاه پاسداران به پرس تی وی داده شده است، در اتاقهای بازجويی زندان اوين فيلمبرداری شده است. رسانۀ دولتی سيمای جمهوری اسلامی ايران نيز برنامۀ مشابهی را برای مخاطبان فارسی زبان خود پخش کرد.

طبق اظهارات منبع دولتی کمپين، اين برنامۀ تلويزيونی صرفا يک کار رسانه ای نبود.

اين منبع دولتی گفت: «پرس تی وی هم اکنون به عنوان بازوی رسانه ای اطلاعات سپاه عمل می کند. به همين خاطر هم در جريان پخش فيلم “چشم روباه” بخشی از مواد اوليه برای تهيه فيلم را توسط اطلاعات سپاه تهيه کرده بودند. يعنی از طريق پرس تی وی سعی می کنند که به رسانه های مختلف فشار بياورند.»

سازمانهای اطلاعاتی ايران سابقۀ استفاده از زور و شکنجه جهت گرفتن بيانات و اعترافات دروغين را دارا می باشند. در مواردی، ماموران اطلاعاتی با “پرس تی وی” و ساير رسانه های دولتی همکاری تنگاتنگی داشته اند و از اين طريق اعترافات اجباری تلويزيونی افراد بازداشت شده را بعضا قبل از محاکمۀ آنان ضبط کرده اند. مازيار بهاری، خبرنگار سابق مجلۀ آمريکايی نيوزويک بيان کرده است که در سال ۱۳۸۸ وادار به انجام چنين اعترافات ضبط شده ای شده است.

طبق اظهارات منبع دولتی، “پرس تی وی” سازمانی بود که گزارش رزمی کاران رويترز را تبديل به يک موضوع بحث انگيز کرد. دفتر تهران رويترز تنها پس از اينکه پرس تی وی علنا از گزارش رويترز انتقاد کرد بسته شد. پرس تی وی نقش مهمی در تلاشهای دولت ايران برای نظارت و تحديد رسانه های خارجی دارد. منبع داخل دولت ايران گفت: “اين کانال مراقب و دادستان، قاضی، و هيئت منصفۀ دولت در خصوص رسانه های خارجی شده است.”

مازيار بهاری به کمپين گفت: “به نظر من پرس تی وی به عنوان بازوی رسانه ای دولت ايران به صورت کلی و سپاه پاسداران به صورت اخص، سعی می کنند جريان شفاف اطلاع رسانی بين ايران و خارج از ايران را قطع کنند.”

وی افزود: “آنها تلاش می کنند از روش های مختلفی اين هدف را دنبال کنند. اول اينکه آنها از طريق پرس تی وی سعی می کنند سم پاشی کنند و افراد مختلف در حوزۀ رسانه ای را بدنام کنند. گام دوم اين است که سعی کنند از طريق قانونی جلوی فعاليت مطبوعات و رسانه های خارجی را بگيرند. گام سوم که روش شناخته شده و جا افتاده ای در ايران است اين است که از طريق تهديد و زور و اخراج خبرنگاران خبررسانی توسط آنها را محدود و تحت کنترل در بياورند.”

سخنگوی کمپين، هادی قائمی گفت: “روزنامه نگاران خارجی بيش از روزنامه نگاران داخلی نيازمند همکاری دولت برای فعاليت در داخل کشور می باشند. بعضی روزنامه نگاران برای اينکه می ترسند که به آنها ويزا داده نشود و يا توانايی خود را برای کار کردن در ايران از دست بدهند، اين تهديدات و ارعاب ها را افشا نمی کنند. اما دولت از اين ترس سوء استفاده می کند تا از انتشار گزارشات انتقادی مطبوعات بين المللی نسبت به ايران جلوگيری کند. ”

نگرانی از وضعیت جسمی رضا انصاری‌راد در بند ۳۵۰

nikiazad — 2012-05-13T20:42:45Z

رضا انصاری‌راد، روزنامه‌نگار که روز ۱۴ اردیبهشت‌ماه در پی احضار به دادسرای اوین، جهت اجرای حکمش، راهی زندان شده بود، در وضعیت نامناسب جسمانی به سر می‌برد.

به گزارش کمیته گزارشگران حقوق بشر، انصاری‌راد، در طی دو هفته گذشته، دو بار دچار حمله عصبی شدید شده است. به گفته‌ی زندانیان در بند ۳۵۰، حملات عصبی وی به بیماری صرع شباهت دارد و در صورتی که زندانیان دیگر متوجه وضعیت او نشوند، احتمال بروز اتفاق ناگواری برای وی وجود دارد.

رضا انصاری‌راد در شهریورماه ۸۹ از سوی دادگاه انقلاب به تحمل یکسال حبس تعزیری محکوم شده بود که این حکم در دادگاه تجدیدنظر مورد تأیید قرار گرفت.

در دو هفته گذشته، مسئولان جدید اجرای احکام زندان اوین، دو روزنامه‌نگار را روانه زندان کرده‌اند. مهسا امرآبادی نیز که روز چهارشنبه ۲۰ اردیبهشت‌ماه به زندان احضار شده بود، جهت اجرای حکم دو سال حبس تعزیری خود به بند زنان زندان اوین منتقل شد.

نامه اعتراضی روزنامه نگاران به برخوردهای قضایی با اهالی رسانه

nikiazad — 2012-05-13T17:42:31Z

خبرنگاران ایران -۱۲۱ روزنامه نگار کشورمان در نامه ای خطاب به روسای قوهای مقننه و قضاییه با بیان اینکه درست در روزهایی که متهم بازداشتگاه غیرقانونی کهریزک ارتقا مقام می گیرد و قوای تحت ریاست شما چشم بر اتهامات او می بندد، خاطرنشان کرده اند: روزنامه نگاران ایرانی یکی بعد از دیگری راهی زندان ها می شوند، به آنان ناسزا می گویند و حتی تعرض فیزیکی می کنند.

این روزنامه نگاران در بخشی از نامه خود به برادران لاریجانی آورده اند: در آخرین موارد مهسا امر آبادی و رضا انصاری راد برای گذراندن حبس راهی زندان شده اند، در مجلس شورای اسلامی سعید شمس، خبرنگار هفته نامه آسمان از سوی یک نماینده مجلس مورد حمله و فحاشی قرار گرفته و محمود شکرابه کاریکاتوریست اراکی تنها به علت طراحی تصویر یکی از نمایندگان مجلس به ۲۵ ضربه شلاق محکوم شده است.

متن این نامه به شرح زیر است:

آقایان صادق و علی لاریجانی

روسای قوای قضاییه و مقننه جمهوری اسلامی

درست در روزهایی که متهم بازداشتگاه غیرقانونی کهریزک ارتقا مقام می گیرد و قوای تحت ریاست شما چشم بر اتهامات او می بندد، روزنامه نگاران ایرانی یکی بعد از دیگری راهی زندان ها می شوند، به آنان ناسزا می گویند و حتی تعرض فیزیکی می کنند.

در آخرین موارد مهسا امر آبادی و رضا انصاری راد برای گذراندن حبس راهی زندان شده اند، در مجلس شورای اسلامی سعید شمس، خبرنگار هفته نامه آسمان از سوی یک نماینده مجلس مورد حمله و فحاشی قرار گرفته و محمود شکرابه کاریکاتوریست اراکی تنها به علت طراحی تصویر یکی از نمایندگان مجلس به ۲۵ ضربه شلاق محکوم شده است.

روسای قوای قضاییه و مقننه جمهوری اسلامی

ما روزنامه نگاران ایرانی با یادآوری مسئولیت قانونی شما، از یک سو در برابر ملت ایران و از سوی دیگر در برابر فرشته چشم بسته عدالت، بر خود واجب و لازم می دانیم از شما بپرسیم:

اگر متهم اول پرونده کهریزک که به گفته بالاترین مقام جمهوری اسلامی، آبروی نظام را در خطر قرار داده، مستحق ارتقا مقام [بخوانیم دهن کجی به قوای مقننه و قضاییه کشور] است، با کدام استدلال کاریکاتوریستی تنها به جرم کشیدن چند خط بر روی کاغذ، باید محکوم به تحمل ۲۵ ضربه شلاق شود؟

اگر فعالیت متهمان و مجرمان اصلی پرونده های اختلاس میلیاردی،«اقدام علیه امنیت ملی»و «تشویش اذهان عمومی»تلقی نمی شود و آنان حق دارند آزادانه به فعالیت و زندگی های اشرافی خود ادامه دهند، دستگیری مهسا امر آبادی و رضا انصاری راد و دیگر روزنامه نگاران ایرانی تنها به جرم نوشتن، براساس کدام قانون عرفی و شرعی صورت میگیرد و فعالیت حرفه ای آنها اقدام علیه امنیت ملی تلقی می شود؟

با کدام استدلال سوال ساده سعید شمس، خبرنگارهفته نامه آسمان، می تواند مبنای فحاشی و توهین باشد و صدایی از مجلسیان برنیاید؟ مهسا امرآبادی در شرایطی رندانی می شودکه همسر روزنامه نگارش مسعود باستانی، از دو سال و نیم پیش در زندان رجایی شهر زندانی است و حتی یک روز نیز به مرخصی نیامده. آیا این عدالت اسلامی است که یک زوج روزنامه نگار تنها به جرم نوشتن، یکی در زندان رجایی شهرو دیگری در زندان اوین زندانی باشند؟ تصویر جمهوری اسلامی به عنوان «بزرگترین زندان روزنامه نگاران» در گزارش های مراجع بین المللی، شما را نمی آزارد؟ رواست که قانون گذار باشید و جامه قضا بر تن داشته باشید اما حتی بر قانونی که خود نوشته و قضایی که خود مجری آن هستید،چشم فروبندید؟

ما روزنامه‌نگاران امضا کننده این نامه، رییس قوه قضائیه‌ای که در نخستین روز کاری خود عنوان کرده است “هیچ‌کس نباید جرات کند و به خود حق دهد که خلاف قانون حکم کند و حقوق شهروندان را تضییع نماید و من در این راستا نسبت به احدی گذشت نخواهم کرد” و رییس مجلسی که بنا بر سوگند نمایندگی خود متعهد به حفظ حقوق ملت و آزادی مردم است را خطاب قرار داده‌ایم. ما خواستار آزادی روزنامه نگاران دربندیم. ما خواستار توقف حرکت شلاق ایم، ما خواستار پایان نهادن بر همه بی قانونی ها، بی عدالتی ها و بی حرمتی ها به اهل قلم هستیم، ما خواستار اجرای قانون ایم… ما خواستار حرمت قلم ایم و از شما به عنوان دو متولی دو قوه از قوای سه‌گانه جمهوری اسلامی ایران انتظار داریم در این حیطه، قدرتی برای عمل و عزمی برای اعمال قانون و اجرای عدالت داشته باشید.

اسامی امضا کنندگان:

۱٫ آذرپیک٬ صبا

۲. آقازاده٬ محمد

۳. آقایی٬ ساسان

۴. آل‌ابراهیم٬ مجید

۵. ابوالقاسمی٬ مهرداد

۶. احمدی٬ محسن

۷. امیرآبادیان٬ نزهت

۸. امیرشاهی٬ افشین

۹. امیری٬ نوشابه

۱۰. امین٬ سعیده

۱۱. امینی٬ آسیه

۱۲. ایاز٬ لیدا

۱۳. ایران‌مهر٬ امید

۱۴. ایکدر٬ سولماز

۱۵. بختیاری٬ بی‌تا

۱۶. بدیعی٬ مینو

۱۷. بردبار٬ بهداد

۱۸. بزرگیان٬ علی

۱۹. بنی‌یعقوب٬ ترانه

۲۰. بنی‌یعقوب٬ ژیلا

۲۱. بهشتی٬ میلاد

۲۲. بهکام٬ نگین

۲۳. بهمنی٬ آرش

۲۴. بهنود٬ مسعود

۲۵. بیاتی٬ سحر

۲۶. تاجیک٬ عبدالرضا

۲۷. تاجیک٬ مهدی

۲۸. تنگستانی٬ محمد

۲۹. توانا٬ کامبیز

۳۰. توکلی٬ دلبر

۳۱. تهرانی٬ فرنوش

۳۲. جعفری٬ حمید

۳۳. جعفری٬ مریم

۳۴. جلالی‌فراهانی٬ احمد

۳۵. حاجی‌حسینی٬ رضا

۳۶. حاجی‌زاده٬ مولود

۳۷. حائری‌نژاد٬ فرید

۳۸. حضرتی٬ غزل

۳۹. حسین‌زاده٬ محبوبه

۴۰. حسینی‌پژوه٬ آرش

۴۱. حقیقت‌نژاد٬ رضا

۴۲. حیدریان٬ جواد

۴۳. خامسیان٬ علی‌رضا

۴۴. خانکی٬ رضا

۴۵. خدابخش٬ سعیده

۴۶. خردپیر٬ علی

۴۷. خسروی٬ مازیار

۴۸. خوارزمی٬ مهراوه

۴۹. خیری٬ همایون

۵۰. دوستدار٬ نعمیه

۵۱. دهقان٬ علی

۵۲. دیلقمانی٬ آرزو

۵۳. ذاکری٬ بابک

۵۴. راد٬ نیما

۵۵. رافت٬ احمد

۵۶. رستگار٬ علی

۵۷. رسول‌پور٬ سامان

۵۸. رسولی٬ نرگس

۵۹. رضوی٬ علی

۶۰. رفیع‌زاده٬ شهرام

۶۱. رفیعی٬ رضا

۶۲. رمضان‌زاده٬ فیروزه

۶۳. روزبه٬ اردوان

۶۴. رهبر٬ محمد

۶۵. ریاحی٬ طاهره

۶۶. سراب‌پور٬ سونیتا

۶۷. سرمدی٬ پرستو

۶۸. شبانی٬ مریم

۶۹. شجاعی٬ میترا

۷۰. شجاعیان٬ رضا

۷۱. شعاعی٬ حنیف

۷۲. شمس٬ سعید

۷۳. صارمی٬ نیوشا

۷۴. صدر٬ بنیامین

۷۵. صدیق٬ رضا

۷۶. صف‌سری٬ بیژن

۷۷. صمدبیگی٬ بهروز

۷۸. طباطبایی٬ ریحانه

۷۹. عالمی٬ پوریا

۸۰. عرب‌سرخی٬ ساجده

۸۱. علوی٬ حسین

۸۲. علی‌پور٬ فرهمند

۸۳. علیجانی٬ ارشاد

۸۴. علی‌نژاد٬ مسیح

۸۵. عمادی٬ مهرداد

۸۶. غلامحسین‌پور٬ ماهرخ

۸۷. غیبی٬ رضا

۸۸. فخرایی٬ پویان

۸۹. فرهادیان٬ سروش

۹۰. قاضی٬ فرشته

۹۱. قجر٬ آیدا

۹۲. قریشی٬ کاوه

۹۳. قلمچی٬ احسان

۹۴. کاظمی٬ نازنین

۹۵. کاظمیان٬ مرتضی

۹۶. کشتکار٬ امید

۹۷. گنجی٬ رضا

۹۸. لطیفیان٬ علی‌رضا

۹۹. مازندرانی٬ احسان

۱۰۰. مافی٬ حمید

۱۰۱. متقی٬ امیر

۱۰۲. محرابی٬ احسان

۱۰۳. محمدی٬ حسن

۱۰۴. محمدی٬ ملیحه

۱۰۵. مدرس‌علوم٬ مژگان

۱۰۶. مزروعی٬ حنیف

۱۰۷. مطلق٬ نفیسه

۱۰۸. ملک‌محمدی٬ لیلا

۱۰۹. منتظری٬ جواد

۱۱۰. موسوی٬ پژمان

۱۱۱. مومنی٬ مینو

۱۱۲. میرابراهیمی٬ روزبه

۱۱۳. میردامادی٬ سید سراج‌الدین

۱۱۴. ناعمه٬ مرتضی

۱۱۵. نجاتی٬ محمدحسین

۱۱۶. نجفی٬ مجتبی

۱۱۷. نوربخش٬ شاهین

۱۱۸. نورانی نژاد٬ حسین

۱۱۹. نیستانی٬ مانا

۱۲۰. همتی٬ شهرزاد

۱۲۱. یزدان‌پناه٬ محمدرضا

چرا نمایشگاه کتاب یک رویداد بزرگ فرهنگی نیست

daryaazad — 2012-05-12T15:49:16Z

خبرنگاران ایران-سعید رازی دوست -نمایشگاه بین المللی کتاب تهران، بزرگترین رویداد فرهنگی سال در جمهوری اسلامی ایران به حساب می آید. جمله فوق محل توافق اغلب دست اندرکاران، ناشران، اهل مطالعه و فرهیختگان و سیاستمداران ایرانی است. اما آیا این «بزرگترین رویداد فرهنگی» به راستی رویداد بزرگی است؟

روزگاری نه چندان دور، نمایشگاه های کتاب و مطبوعات، همزمان، در محل دائمی نمایشگاه های تهران برگزار می شد. محل دائمی نمایشگاه ها، از نظر طراحی و ساخت، کاربری نمایشگاهی دارد و طبعا برگزاری نمایشگاه در آنجا، می توانست کیفیت مطلوب کار را از نظر فنی حفظ کند. امکان خروج از سوله های نمایشگاهی برای تنفس و استراحت و امکان نشستن و گردش در محوطه، باعث تنوع و کاهش خستگی است. از طرف دیگر همنشینی کتاب و مطبوعات، حضور زنده مؤلفان در غرفه های به نسبت بزرگتر آن زمان، نبود محدودیت های کنونی در سرای اهل قلم و نکاتی دیگر از این دست، می توانست نشاطی خاطره انگیز به نمایشگاه کتاب و مطبوعات ببخشد.

تغییر مکان نمایشگاه از محل دائمی نمایشگاه ها به مصلی تهران، به رغم نارضایتی اکثر ناشران، نخستین گام در برابر این گردش فرهنگی خاطره انگیز بود. اگرچه مصلی معماری زیبایی دارد، طراحی آن مخصوص نمایشگاه نیست؛ خاصه آنکه نمایشگاه کتاب با نمایشگاه های دیگری چون نمایشگاه دوربین های دیجیتال، به دلیل کثرت بی نظیر مراجعه کنندگان، تفاوت ماهوی دارد. صحن اصلی مصلی تهران سالن بزرگی است، اما در قیاس با تعداد خریداران و تعداد ناشران، مناسب چنین برنامه ای نیست. ضعف سیستم تهویه به یاری کوچکی فضا می آید تا بازدیدکنندگان روزی به غایت خسته کننده را بگذرانند. خستگی و سرگشتگی نتیجه ای است که از گردش در سالن پرازدحام نمایشگاه کتاب عاید بازدیدکننده می شود.

وقتی وارد سالن نمایشگاه می شوی بوی ناخوشایندی مشامت را می آزاد. سالن بسیار شلوغ است و تنگ بودن راهروها باعث شده مراجعه کنندگان نتوانند در میان ازدحام جمعیت بازدیدی راحت از غرفه ها داشته باشند. سیل جمعیت به سرگردانی از برابر غرفه ها می گذرد و تا دقیقه ای در مقابل غرفه ای بیستی، بازدیدکنندگانی دیگر از تو می خواهند که زودتر از آنجا بروی تا آنها نیز بتوانند چشمی در پیشخان غرفه بچرخانند. سالن تهویه مناسبی ندارد و از این رو حتی سنگ های مرمر نیز خیس به نظر می رسد. سیستم تهویه سالن یا خوب کار نمی کند یا کاری بیش از این از دستش برنمی آید! راهروها تنگ است و محوطه برای اینهمه ناشر و بازدیدکننده، کوچک. هیچ نیمکتی در سالن برای نشستن و استراحت وجود ندارد و به علت محدودیت فضا، امکان گذاشتن آن نیز ممکن نیست. غرفه ها به ترتیب حروف الفبا چیده شده و وقتی مثلا تا حرف «ج» غرفه ها را تماشا کردی و حس خستگی به سراغت آمد، برای تنفس باید از نمایشگاه خارج شوی و اگر خواستی ادامه غرفه ها را ببینی، باید دوباره سیل جمعیت را بشکافی و ... . به همین خاطر بود که خیلی ها از خیر بازدید غرفه های نیمه دوم حروف الفبا می گذشتند.

روی پله های منتهی به طبقه دوم، مردمی وارفته را می بینی که از خستگی نای سر پا ایستادن ندارند. کمبود اکسیژن باعث افزایش خستگی است و از طرف دیگر حمل کیسه های سنگین کتاب، توان از کف هر بازدیدکننده ای می برد.

کوچکی غرفه ها امکان گفت و گوی رودرروی نویسندگان با مخاطبان را تقریبا سلب کرده بود. برای ایجاد امکان گفت و گوی حضوری نیاز به خلوت است و فضایی بزرگتر. برخی نویسندگان در شلوغی غرفه های کوچک، پشیمان از این حضور، فقط به اشیائی تماشایی تبدیل شده بودند.

برخورد گزینشی مدیران فرهنگی نمایشگاه با نویسندگان نیز رفتاری سیاسی ـ ایدئولوژیک تلقی می شود که شایسته ماهیت نمایشگاه کتاب نیست. به هر حال همه کتاب ها بر اساس مجوزهای رسمی وزارت ارشاد منتشر می شوند و همه فعالیت ها در چارچوب های قانونی قرار دارد. چگونه است که نویسنده ای به رغم شهرت خوب و فروش مناسب آثارش و به رغم کیفیت مناسب کتابش، امکان حضور در گفت و شنودهای زنده نمایشگاهی را نمی یابد، اما افرادی دیگر از این فرصت بهره مند می شوند؟! بی طرفی خصوصیت مهم برگزارکنندگان نمایشگاه باید باشد. نمایشگاه متعلق به همه است و همه با مجوزهای رسمی فعالیت می کنند. چرا باید بین کسانی که همگی بر اساس یک مجوز فعالیت می کنند، برخورد حذفی و گزینشی صورت بگیرد؟!

گرانی قمیت کاغذ و افزایش هزینه های چاپ، همچنانکه مطبوعات را با چالشی بزرگ روبه رو کرده و تعداد زیادی از علاقه مندان روزنامه خوانی را با دستی خالی از روزنامه به خانه بازمی گرداند، افزایش قمیت ها کتاب ها، خاصه کتاب های چاپ سال 91، باعث شده بود بیشترین میزان فروش مربوط به کتاب های یکی دو سال قبل باشد. میزان مطالعه در ایران سطحی بسیار نازل دارد و افزایش قیمت کتاب ها به افول هرچه بیشتر مطالعه خواهد انجامید.

یکی دیگر از معایب اصلی نمایشگاه نبود تفکیک موضوعی بود. حوزه های نشر در عرصه عمومی به چندین وادی متفاوت تقسیم می شوند. تفکیک کتاب های فارسی بر اساس الگوی کلی «عمومی»، «درسی و دانشگاهی» و «کودک» تقسیم بندی مناسبی نیست. به ویژه وقتی برای گردش در بخش عمومی و رسیدن به غرفه نشری که به صورت تخصصی کتاب های فلسفی چاپ می کند و نامش با حرف «نون» شروع می شود، باید طول کل سالن اصلی را پشت سر بگذاری؛ و نمونه هایی دیگر از این دست...

همنشینی ناشران علوم اجتماعی، فلسفه و آثار ادبی بزرگ با ناشران کتاب های عامه پسند، سرگردانی را هرچه بیشتر می کرد. چنین وضعیتی باعث می شود ناشران کتاب های مهم و تاثیرگذار، در میان خیل سایر نشرها از امکان دیده شدن محروم شوند.

ترجمه های بازاری و چاپ بی کیفیت و سودجویانه آثار شعرا و نویسندگانی که بیش از سی سال از فوت شان گذشته نیز از غرایب صنعت نشر ایران به حساب می آید. از راز موفقیت «استیو جابز» و «قورباغه ات را قورت بده» تا ترجمه های بازاری شازده کوچولو و چاپ های بی کیفیت آثار آل احمد و شریعتی و فرخ زاد و سپهری را در پیشخوان بسیاری از غرفه ها می شد دید. قرار گرفتن غرفه ناشری که بهترین رمان ها و مجموعه داستان های جهان را با بهترین ترجمه ها عرضه می کند در راهرویی مملو از ناشران ضعیف، چیزی نیست جز ظلم به ناشر حرفه ای.

بله! نمایشگاه کتاب تهران بزرگترین رویداد فرهنگی جمهوری اسلامی ایران به حساب می آید؛ اما این رویداد، فی نفسه رویداد بزرگی نیست. به تعبیر بسیاری از مدیران انتشاراتی های معتبر، این نمایشگاه چیزی جز یک فروشگاه بزرگ نیست و نمی توان تعبیر نمایشگاه را درباره آن صادق دانست. مدیران فرهنگی مدام از آمار بازدیدکنندگان و آمار فروش حرف می زنند، اما کسی به میزان رضایتمندی مراجعه کنندگان اشاره ای ندارد.

چگونه است که در طول چند سال اخیر، هم ناشران بزرگ و هم بیشتر اهل مطالعه و نویسندگان از برگزاری نمایشگاه در مکان فعلی ابراز نارضایتی می کنند و باز متولیان دولتی بر موضع خود پا می فشارند؟! مکان و شرایطی را که عرضه کننده و خریدار در آن احساس راحتی نمی کنند، آیا می توان یک نمایشگاه موفق نامید؟! امشب بیست و پنجمین دوره نمایشگاه کتاب تهران به پایان می رسد و باید دید مسولان در نمایشگاه سال آینده به انتقادهای صورت گرفته از نمایشگاه امسال توجهی نشان خواهند داد ؟